Trasy

Prezentujemy w tej sekcji opis planowanych oraz realizowanych ostatecznie tras naszych wypraw.

Zimny Trawers 2014, czyli wyprawa do Parków Narodowych Sarek i Padjelanta

Naszym celem są Parki Narodowe Sarek i Padjelanta, znajdujące się w Szwecji w regionie Norrbotten)
Oba Parki położone są około 100 km na północ od koła polarnego. Sarek, o charakterystycznym krajobrazie alpejskim, jest najstarszym parkiem narodowym w Europie (rok założenia 1909). Ten górzysty rejon o powierzchni sięgającej blisko 2000 km2 usiany jest niedostępnymi szczytami przekraczającymi 1800 m, z najwyższym Sarektjåhkkå (2089 m). Oś parku wyznacza potężna dolina polodowcowa Rapadalen, będąca jednocześnie najpopularniejszą trasą komunikacyjną. Od zachodu z PN Sarek sąsiaduje z wyżynnym płaskowyżem Padjelanta, ojczyzną ostatniego, koczowniczego narodu Europy – Saamów. PN Padjelanta zajmuje podobną powierzchnię, jednak obszar ten ma odmienny charakter, wyżyny usianej licznymi jeziorami. Centralną część parku zajmują dwa potężne jeziora: Virihaure i Vastenjaure. Najwyższa góra na terenie parku, Jeknaffo osiąga jedynie 1836 m. Położenie Padjelanty z dala od stałych osad ludzkich i szlaków komunikacyjnych sprawiło, że południowo-wschodnią zatokę jeziora Rissájávrre nazwano szwedzkim biegunem niedostępności. Teren parków Sarek i Padjelanta obfituje w typowo arktyczną faunę i florę. Zimą, bezludne, śnieżne krajobrazy przecinają tropy reniferów, rosomaków i lisów polarnych. Podobnie jak Hardangervidda w Norwegii, Sarek i Padjelanta są szwedzkim poligonem treningowym do arktycznych wypraw polarnych.

Zimny Trawers 2014 rozpocznie się 9 lutego 2014 roku, kiedy to wsiądziemy na prom w Gdańsku. Następnego dnia przybijamy do brzegów Szwecji, jedziemy samochodem na północ ok. 1 200 km, by dotrzeć do miejscowości Kvikkjokk, która leży na południe od parków, posiada schronisko i parking. Tutaj pewnie spędzimy pierwszą noc pod namiotem.

Parki Narodowe Sarek i Padjelanta obwiedzione piękną czerwoną linią

Jeśli nie wydarzy się nic niespodziewanego w środę rano 12 lutego ruszymy do parków. Będziemy mieli do dyspozycji całe 12 dni. Chcemy pokonać ok 200 km.

Planowana trasa Zimnego Trawersu 2014 po Parkach Narodowych Sarek i Padjelanta.

Z Kvikkjokk ruszymy na zachód, kierując się w stronę Parku Narodowego Padjelanta. Wejdziemy od południa do doliny Tarradalen. Przejdziemy przez dolinę i będziemy kierować się na północ wykorzystując bieg rzeki. W ten sposób osiągniemy charakterystyczny dla Padjelanty, polodowcowy krajobraz z licznymi jeziorami. Po osiągnięciu jeziora Duottajavrre wykonamy mocny zwrot w kierunku zachodnim, by dotrzeć do jednego z największych jezior tego regionu: Virihaure. Następnie trawersujemy jezioro, idąc w kierunku północno-zachodnim. W ten sposób osiągniemy drugie jezioro Parku Padjelanta – Vastenjaure. Trawers tego jeziora doprowadzi nas do jego północno-wschodniego skraju. Dalsza trasa będzie prowadziła wzdłuż systemu przesmyków łączących Vastenjaure z Kutjaure. Południowy brzeg jeziora Kutjaure będzie punktem zwrotnym na naszej trasie. Od tej pory zaczniemy kierować się na południowy-wschód, w stronę głównej doliny Parku Sarek – Rapadalen.

Po osiągnięciu północnego wylotu doliny Rapadalen, będziemy poruszać się nią w kierunku jeziora Laitaure. Zbliżymy się do brzegów jeziora Tkjakjajaure, by tu wykonać zwrotu w kierunku południowo-zachodnim. Od tego momentu rozpocznie się ostatni etap naszej wędrówki prowadzący nas do Kvikkjokk. Powinien być wówczas najpóźniej poniedziałkowy ranek 24 lutego. Zapakujemy się do auta i rozpoczniemy podróż powrotną.

Park Narodowy Sarek

Położony: Region Norrbotten, 100 km na północ od koła polarnego
Założony: 1909 (najstarszy w Europie)
Powierzchnia: 1970 km2
Krajobraz alpejski, góry powyżej 1800 m
Najwyższa góra: Sarektjåhkkå (2089 m)
Główna dolina: Dolina Rapadalen
Zwierzęta: renifery, lisy polarne, rosomaki, lemingi, sowa śnieżna

Park Narodowy Padjelanta

(nazwa oznacza: wyżyna)
Położony: Region Norrbotten, 100 km na północ od koła polarnego
Założony: 1962
Powierzchnia: 1984 km2 (jeden z największych w Europie)
Wyżynny krajobraz tundrowy powyżej 900 m
Dwa duże jeziora: Virihaure i Vastenjaure
Najwyższa góra: Jeknaffo (1836 m)
Południowo-wschodnia zatoka jeziora Rissájávrre jest szwedzkim biegunem niedostępności
Miejsce koczowania Saamów (miejscowość Staloluokta), 3 osady: Duorbun, Jåhkågasska oraz Sirges

Zimny Trawers 2013, czyli wyprawy na płaskowyż Hardangervidda w Norwegii

Uwaga: zobacz jak ostatecznie przegiegła trasa Zimnego Trawersu 2013
Naszym celem jest trawers Hardangervidda – największego górskiego płaskowyżu w Europie, który położony jest w południowej Norwegii, w pobliżu Bergen.

Hardangervidda na mapie Norwegii

Obszar otoczony kółkiem to plaskowyż Hardangervidda

Planujemy wystartować ze stacji kolejowej w Finse (północny skraj płaskowyżu) i kierując się na południe, w ciągu 8 dni dotrzeć do miejscowości Haukeliseter. Trasa będzie wiodła wzdłuż dolin, czasami przecinając zamarznięte jeziora. Liczymy się z trudnymi
warunkami atmosferycznymi, z których słynie Hardangervidda (zachmurzenie, śnieżyce i mgły) co w połączeniu z brakiem charakterystycznych punktów w terenie może znacznie utrudnić nam nawigację. Dlatego za namową Kuby Karpia oraz Szymona i Grześka Gontarzów wytyczyliśmy teoretyczny track, który możecie obejrzeć na podkładzie z Google earth.
Oczywiście liczymy się z koniecznością modyfikacji naszej trasy, włącznie z ewentualnością powrotu do Finse. Mamy nadzieję, że nasz trawers będziecie mogli śledzić na bieżąco dzięki SPOT II.
Dwa słowa więcej o samym celu wyprawy – płaskowyżu Hardangervidda. Oto polodowcowa rzeźba terenu, skąpa roślinność oraz jeden z największych w Norwegii lodowców – Hardangerjøkulen sprawiają, że Hardangervidda do złudzenia przypomina rejony Arktyki. Charakterystycznym elementem krajobrazu płaskowyżu jest jego najwyższy szczyt Hårteigen (1690 m n.p.m.). Ostro podcięte ściany oraz płaski wierzchołek kojarzą się z przypadkowo porzuconym kapeluszem wśród mozaiki polodowcowych jezior. Duże rozmiary bezludnych obszarów (ok. 100 na 150 km) sprawiły, że Hardangervidda stała się największą ostoją reniferów w Północnej Europie. W faunie tego regionu występują charakterystyczne dla Arktyki gatunki: lis polarny i sowa śnieżna. Surowe warunki panujące zimą na płaskowyżu przyczyniły się do jego popularności wśród amatorów zimowych wędrówek z saniami. Jednocześnie obszary te są często wykorzystywane przez polarników jako poligon treningowy przed poważnymi wyprawami do Arktyki i Antarktydy.
Płaskowyż Hardangerviddy przemierzali wybitni eksploratorzy regionów polarnych: Roald Amundsen, Fridtjof Nansen i Marek Kamiński.